Onlangs ben ik aangesteld als commissielid Financiën voor de ChristenUnie te Waalwijk. Een taak, waarin de cijfers om je oren vliegen, je mag discussiëren met raadsleden en commissieleden en je daarnaast van alles achter de schermen te zien krijgt, zoals het er in uw gemeente aan toegaat.

Niet interessant, zegt u? Te moeilijk, vindt u? U heeft helemaal gelijk. Vind ik ook, want wie ben ik in dit systeem, om te denken dat ik het wel weet, en goed kan? Toch ging het me de eerste vergadering aardig af. Een aantal weken geleden had ik namelijk mijn eerste vergadering, over de jaarrekening van 2009. Dit is een boekwerk van zo'n 300 pagina's, met een hoop cijfers en verantwoording over afgelopen jaar. Na de vergadering, waarin een stevig aantal vragen werd gesteld door ondergetekende, hadden we een informele nabespreking met verschillende mensen. Ik werd welkom geheten door de meesten, en sommigen waardeerden de gedegen voorbereiding. Maar een vraag, die toen gesteld werd, is me tot nu toe bij blijven hangen. Want nadat de opmerking over de goede voorbereiding was gesteld, zei iemand: ''En, heeft je vader je daarbij geholpen?'' Verbaasd als ik was, zei ik: ''Nee hoor, dat heb ik met hulp van de raadsleden, zelf gedaan.''

Pas zat ik in de kerk na te denken over dit voorval, en opeens besefte ik dat ik had gelogen. Ik had natuurlijk bevestigend moeten beantwoorden, op de vraag of mijn vader had geholpen. Mijn Vader had me wel degelijk geholpen. Zoals Hij dat altijd doet.