Ko Jansen heeft drie fietsen, skates, een auto en een tweedehands politiemotor. Voor woonwerkverkeer kiest hij vaak de motor. foto Jurriaan Balke

Hij kwam van zijn werk bij de Trespafabriek in Weert, toen plotseling een ree opdook in het licht van de koplamp van zijn motorscooter.

Een frontale botsing was onvermijdelijk. Als door een wonder bleef de motor overeind. Maar toen Ko Jansen was teruggelopen, zag hij dat de ree het niet zou overleven. "Gelukkig ben ik een polderjongen van boerenafkomst en heb ik dat dier kunnen helpen", zegt hij.

"Helpen?..." Jansen maakt een gebaar met beide handen: zo breek je een dier de nek. Daarna kwam het besef. "Iedere ochtend vraag ik of God me wil bewaren. Nu had hij dat opnieuw gedaan en dus heb ik hem daar, in de berm staan danken."

Het beeld van die man langs de weg in gebed verzonken, blijft hangen. Het zegt vast veel over wie Ko Jansen is. De stoere Zeeuw, de 'doener' (zoals hij zichzelf omschrijft), de vrome en actieve christen, maar ook de man met een passie voor vervoermiddelen. De man die niet alleen figuurlijk maar zeker ook letterlijk vooruit wou in het leven.

Dat leven begon 58 jaar geleden in een dorpje in Zeeuws-Vlaanderen: Zaamslag. Hij werd er geboren en groeide er op. En als hij erover vertelt, is de glimlach geen moment van zijn gezicht en glimmen zijn ogen ondeugend.

Enthousiast tekent hij het decor van zijn jeugd: het warme nest, de zorgzame en vrome moeder, de vader die metselaar was maar van hout kinderspeelgoed maakte, het vriendenclubje, het kattenkwaad... Nou ja, kattenkwaad... Er kwam ook wel eens politie aan te pas. "Maar zo ging dat op een dorp. We leefden op straat en we haalden wel eens wat uit. Ruitjes ingooien van oude schuren bijvoorbeeld. Of ruitje-tikken met een spijker aan een touwtje. En, oh ja, wat we ook wel eens deden: een emmer met mest en water schuin tegen de voordeur aan zetten. En als dan de voordeur openging, dan weet je wel wat er gebeurde... Maar als er sneeuw lag veegden we voor een dubbeltje ook alle stoepen."

Hier is niet het 58-jarige CU-raadslid – manager bij de Trespa-fabriek – aan het woord. Nee, dit is gewoon de kwajongen uit Zaamslag die stoere verhalen vertelt. Over de hutten die hij met zijn vrienden bouwde en het vlot waarmee ze de kreken overstaken en waarbij een van hen nog eens bijna verdronken is. En over het dunne laagje ijs in de winter, waar ze tóch op gingen omdat ze de eersten wilden zijn die over het ijs naar het restaurantje bij Terneuzen schaatsten om er een borrel te drinken. Want dan was je de held.

Zijn hang naar avontuur is gebleven. Eens in de tien jaar ging hij een nieuw avontuur aan in zijn werk. Zo verkaste het gezin van Pijnacker naar Capelle ("Ja dat dorp van Peter-Jan en Annie M.G") en van Capelle naar Acht. Een nieuwe uitdaging in het werk van Ko, of een treedje hoger, was de aanleiding. Gist-Brocades werd Hoechst, Hoechst werd Trespa in Weert.

En avontuurlijke vakanties waren er ook. Ieder jaar naar een andere plek en afwisselend in eigen land en het buitenland. Fietsen, surfplanken, tenten, álles ging mee.

Met voortbewegen heeft Ko Jansen toch wel wat. In zijn garage toont hij even later trots zijn fietsen (een lig-, een cross- en een stadsfiets) en zijn motorscooter (met recente 'reeschade' nog zichtbaar).

Skaten doet hij ook graag, over de asfaltpaden in Acht. Liefst met zijn jongste dochter. ("Maar ik geloof dat die zich inmiddels een beetje voor mij schaamt..." ). En met zijn ligfiets is hij zelfs wel eens naar Zeeuws-Vlaanderen gereden. Dat was vijf jaar geleden, toen zijn moeder stervende was.

En dan, net zo vlot, schakelt hij over naar de kerk. Met dezelfde twinkeling in de ogen. Ko en Rita Jansen zijn vrijgemaakt gereformeerden. En ze kerken in Best in de Lidwinakerk. "De zondag is centraal in ons leven", zegt Ko, "we gaan die dag twee keer naar de kerk. De eredienst is erg belangrijk voor mij."

Alle dagen beginnen voor Ko Jansen eender: "Dan ga ik even in gesprek met God. En waar ik verder ook ga, ik heb altijd een bijbeltje bij de hand."

En hoewel hij naar eigen zeggen echt niet loopt te evangeliseren, stopt hij zijn christen-zijn ook niet weg. "Nee hoor, op het werk ook niet. Dan zegt een collega bij het eten: 'Jongens, even stil want Ko wil bidden'."

Paspoort:

• Geboren op 23 september 1951 'in een warm nest van zeven' in Zaamslag bij Terneuzen ("Nee, niet in Zeeland. In Zééuws-Vlaanderen").
• Echtgenoot van Rita (óók Zeeuws-Vlaanderen) en vader van Linda (32), Jaap (30), Koen (28) en Ellen (23).
• Volgde het hele traject van lts, mts, hts en universiteit en wist toen álles van koudetechniek en isolatie bij zeer lage temperaturen.

Bron: Eindhovens Dagblad:  Corrie de Leeuw. foto Jurriaan Balke