De periode tussen onze vorige burgemeester Henk Hellegers en de nieuwe burgermoeder Carla Breuer is opgevuld door Hans van Agt. Als waarnemend burgemeester had hij alle bevoegdheden om als burgemeester op te treden in onze gemeente.

Terugkijkend hebben we van Agt leren kennen als een uitermate kundig persoon, die de regie over alles wilde krijgen en houden. Hij gaf leiding op een wijze die we hier in Werkendam niet gewend zijn.

Zo vond hij het zitje (een tweepersoonsbankje en een fauteuil) in de burgemeesterskamer maar niets. Er moest gewerkt worden! Dus werd het zitje veranderd in een vergadertafel.

Ook hield hij er niet van dat de wethouders elkaars stukken niet lazen. Er moest gelezen worden! Zoals het hoort zijn de wethouders sindsdien van alle zaken op de hoogte.

Ook een formaliteit, die nooit is gehandhaafd in de periode van Henk Hellegers, werd uit de mottenballen gehaald. Aan het begin van iedere raadsvergadering trok van Agt een lootje met de naam van een raadslid. Volgens onze eigen verordening moet bij een eventuele stemming bij dat raadslid begonnen worden of hij/zij voor of tegen was. Een afspraak die iedereen was vergeten. Wij stemden gewoon allemaal tegelijk. Wel zo gemakkelijk.

Persoonlijk zal van Agt mij ook altijd bijblijven. Hij is de eerste burgemeester geweest die mij het spreekrecht ontnam tijdens een debat in de raad. Ik zou teveel van het onderwerp zijn afgedwaald. Dit tot grote hilariteit van mijn collega-raadsleden.

Meest typerend voor zijn handelwijze was misschien wel zijn reactie op het uitdelen van een ijsje tijdens de beleidsbeschouwingen.

Naar goed gebruik regelt onze griffier altijd iets lekkers bij de ellenlange vergaderingen: tijdens de begrotingsbehandeling in november een gevulde koek en tijdens de beleidsbeschouwing in mei een ijsje. De temperatuur loopt al gauw op tijdens zo’n zomers debat.

Zo ook dit jaar. De bode kwam de raadszaal in met een dienblad met daarop enorme ijsjes (onze griffier houdt nl van veel ijs). Tijdens de beantwoording van een vraag stopte van Agt middenin een zin en sprak de (inmiddels historische) woorden: ´Ik blijf mij verbazen over de frivoliteiten van deze raad’.

Opvallend was overigens ook de reactie van de wethouders. Zij haastten zich om te zeggen dat ze solidair waren met van Agt en weigerden zeer opvallend hun ijsje (om na de vergadering aan de bode te vragen of hij het toch wel voor hen had bewaard).

De boodschap was duidelijk. Voor van Agt is een raadsvergadering een serieuze zaak. Daar eet je geen ijs.

 Toch hopen wij van harte dat Carla wel een ijsje lust.