Om Schiermonnikoog te bereiken moet je in Lauwersoog opstappen op het dienstdoende veer. Er varen twee veren, de ‘SCHIER’ en de ‘MONNIK’. Beide schepen kunnen 1000 passagiers vervoeren. Op de schepen is maar plaats voor een tiental auto’s, want Schiermonnikoog is een autovrij eiland. Alleen bewoners met een ontheffing mogen een auto gebruiken. Dat zie je terug in hun rijstijl. Wanneer je een auto tegenkomt op het eiland, moet je goed oppassen, want ze rijden allemaal links door de bocht. De eilandbewoners houden geen rekening met tegenliggers.

Toen wij er waren was het erg rustig. Tijdens de fietstochten kwamen we maar weinig andere vakantiegangers tegen. Heerlijk rustig. In het hoogseizoen zal dat wel anders zijn, als je bedenkt dat één van de drie fietsverhuurders reclame maakt dat hij meer dan 4000 fietsen te huur heeft. Het is ook een prima oord voor de wandelaars onder ons. In het Nationaal Park Schiermonnikoog zijn heel wat wandeltochten uitgezet. Het leuke van dit eiland is de afwisseling in het landschap. Loop je in eerste instantie door de duinen, daarna kom je door een bos, over een weidse vlakte en langs een binnenmeer. Het verveelt nooit. En je loopt nooit alleen, overal zijn vogels, duizenden.

Tijdens zo’n verblijf kijk je toch ook als raadslid om je heen. Wat is alles schoon en goed onderhouden. Overal ondergrondse verzamelpunten voor huisvuil. Een gloednieuwe brandweerkazerne. De gemeenteraad van Schiermonnikoog heeft blijkbaar geen geldprobleem.

Heel grappig is dat de gemeenteraad wordt bevolkt door drie locale partijen. Van de negen zetels in de raad nemen “Schiermonnikoogs Belang”, de “Christelijke Groepering Schiermonnikoog” en “Ons Belang” elk drie zetels in. De partijen met ‘belang’ in hun naam vormen een coalitie met ieder 1 wethouder.

Zo’n eiland is leuk, maar heeft ook z’n nadelen. Voor alles moet je naar de wal. Veel jongeren gaan al met 12 jaar op kamers in Friesland of Groningen voor een vervolgopleiding.

Voor ons waren een paar dagen lang genoeg. Daarna verlang je weer naar je eigen drukke dorp. En naar je eigen raad, waar 21 raadsleden hun best doen om het niet met elkaar eens te zijn. En als we rust willen? Dan hoeven we eigenlijk helemaal niet zo ver weg. Naast de deur ligt tenslotte ons eigen Nationaal Park: De Biesbosch.

Over de schrijver: Machiel Verdoorn is fractievoorzitter van de ChristenUnie Werkendam. Meer over Machiel leest u hier.