Tja, hoe luchtig kun je het maken? Wat voor de één luchtig is, kan voor een ander gauw al zware/saaie kost zijn. Wat de één serieus vindt, kan voor een ander veel te luchtig zijn.
Ik moet denken aan de SPD, die dachten de vakantieperiode te kunnen gebruiken om hun campagne op te starten. Angela Merkel op vakantie, weinig politiek nieuws, dus dan krijg je al snel alle aandacht, was de redenering. Nou, die klopte!
Aandacht kregen ze, maar niet op de manier die ze verwacht hadden. Wat blijkt: de hoofdrol wordt opgeëist door een Mercedes (S-Klasse) en zijn regelmatige gebruiker, de Duitse minister Ulla Schmidt van volksgezondheid. Zij was op vakantie in Spanje, was daar met het vliegtuig heen gereisd, maar had vervolgens haar dienstauto door haar chauffeur naar Spanje laten rijden (5000 km), omdat ze daar een dienstreis moest maken (25 km). En waarschijnlijk was ze er nog mee weg gekomen, als de kar daar niet gestolen was. Toen werd het pas nieuws, want wat deed die zwarte Mercedes van een Duitse minister eigenlijk helemaal in Spanje?
Voor de SPD zijn de rapen gaar en voor mevrouw Schmidt de druiven zuur: zij krijgt nu niet, zoals gepland, een plaats in het schaduwkabinet, waarmee haar rol in de campagne voor de Bondsdagverkiezingen is uitgespeeld. Daar zat de SPD, die toch al geruime tijd worstelt met haar sociale gezicht, nu echt op te wachten.
Zo zie je maar, elke kleinst vergissing of misstap kan zomaar ineens in de schijnwerpers komen en worden uitvergroot tot proporties die men niet voor mogelijk had gehouden. Is hier het spreekwoord: ‘Wie hoog klimt, kan diep vallen’ van toepassing?
Dichterbij huis leverde de Essent-kwestie nog een kleine polemiek op. Essent verkwanseld aan onze Oosterburen, die dan ineens manhaftig roepen: ‘Alle Essent-medewerkers krijgen € 5000 terug!’ Waarvan betaalt RWE dat eigenlijk? Van het geld dat overblijft van alle gebruikers? Daarom riep Gerard Paans stoer: ‘Dat geld moet terug naar de gebruikers!’, waarop Hermen Vreugenhil in een het BD fijntjes opmerkte, dat het CDA in de Provinciale Staten toch één van de voorvechters van de verkoop van Essent was geweest. Daarom hebben zij nu geen recht van spreken. Ook voor dit soort situatie is er een spreekwoord: ‘Als het kalf verdronken is, dempt men de put.’ En de geste van Gerard Paans is ook te omschrijven als ‘iemand blij maken met een dode mus.’
Gerard Paans liet die sneer echter niet op zich zitten en diende meteen van repliek: CU-Werkendam zou niets gedaan hebben met signalen die ontvangen zouden zijn op de jaarmarkten. Nou, los van de vraag of het nu voor het CDA zo positief uitgepakt zou hebben als wij wat met de ontvangen signalen betreffende onze concullega’s gedaan zouden hebben, blijft toch als feit staan, dat er op het terrein van Essent helemaal niets meer te doen viel, dan goede sier maken met schone oproepen, hoeveel signalen wij ook zouden opvangen en verwerken.
Dat was ons Werkendamse stormpje in een glas water (of storm in een glaasje water). Ook dit kun je opblazen tot het formaat van iets wat een veldslag waard is. Je kunt ook diep ademhalen, het liefst in de buitenlucht, op een plek die zo weinig mogelijk aan thuis herinnert, je omdraaien en genieten van al het moois om je heen. En zorgen dat je herboren/herschapen (gerecreëerd) terugkomt om het politieke ambt met frisse en amicale moed weer op te pakken.
En dat ga ik nu maar eens doen.
Over de schrijver: Henrico Bassie is burgerraadslid van de ChristenUnie Werkendam (Commissie Grondgebied) getrouwd en vader. Werkt in het bedrijfsleven en is actief binnen de Gereformeerd Kerk (vrijgemaakt) Meer over Henrico leest u hier.
