Bij het binnenlopen van de raadzaal kijk je altijd even of er belangstelling is vanuit de bevolking. Dat is fijn, al weet je uit ervaring, als er publiek is, dan duurt de avond langer.

Ook de afgelopen commissievergadering Grondgebied liep behoorlijk uit. Er waren heel wat belangstellenden uit Sleeuwijk. Immers de verplaatsing van het winkelcentrum en de nieuwbouw van een woonzorgcomplex werden besproken. Een aantal insprekers voerden het woord en gaven zo hun bedenkingen of hun meedenken aan het plan te kennen.

Dan komt de ‘politiek’ aan het woord.

Dan blijkt dat sommige politici opeens meer gaan praten (Peer Ribbers) en praten met flinke stemverheffing alsof ze ‘in de ton’ staan (eveneens Peer).

Dan blijken er oude koeien uit de sloot gehaald te moeten worden (Peer Ribbers over het Masterplan).

Dan blijkt ook de wethouder een ‘preek’ (Jan Luteijn’s eigen woorden) van een half uur te moeten houden.

Dan blijken de vragen van de insprekers schriftelijk beantwoord te moeten worden.

Alleen…, vraagt iemand zich wel eens af wat ons publiek daar nu van vindt. Kan die dit nu allemaal volgen?

Wat is het Masterplan Sleeuwijk, het gaat toch over een winkelcentrum?

Waarom krijgen we geen antwoorden, daar was deze avond toch voor?

Wat voor idee krijgen zij eigenlijk van politici? Blijkbaar zijn dat mensen die in een veelvoud van woorden allerlei zaken bespreken en dit nodeloos ingewikkeld beargumenteren zonder te zeggen of ze nu voor of tegen zijn. Is dat de indruk die wij willen wekken? Nee toch! Dat moet anders kunnen. Laten we met elkaar afspreken om vragen duidelijk en to the point te beantwoorden. Dat schept duidelijkheid en scheelt ook nog eens een hoop tijd!

Nuttige mensen – die insprekers. Ze houden ons scherp.